محسن حائري ميگه:

عشقي كه به بها دهند مثل فضله يه گوسفنده كه از شكم سيرش ناچار زاييده ميشه…

سخته كه يه راهي رو با سراب همراه بري … و سخت تر اونه كه بفهمي راهم سراب بوده … به نظر ميرسه كه از همه طرف باختي …

هرگز گريه نكن … آخه گريه آدمو خالي ميكنه … پس سعي كن هميشه پر باشي تا دوباره نبازي

آفتاب كه سوسو زنان برآيد از تاريكي و سياهي ديگر خبري نيست... همانند آفتاب زندگي كن كه هميشه به روشنايي بر خيزي و از تاريكي نفرت و او از تو ترس برگيرد ... پس براي شروع، چراغهاي سياه زندگيت را خاموش كن و به نام زندگي بگو زندگي...

سپيده كه سر بزند، در اين بيشه زار خزان زده گلي را خواهي بوئيد كه در بهار همانند آن را بوئيده بودي... پس به نام زندگي هرگز مگو هرگز...